Wat maakt mij anders?

Vanaf mijn derde tot aan mijn twaalfde jaar sliep ik meer in het ziekenhuis dan thuis. Ik had een hersenafwijking en daardoor had ik veel epileptische aanvallen.
Dat was ook de reden waarom ik op speciaal onderwijs terecht kwam.

Maar daar vond ik het niet leuk. Ik had iedere dag buikpijn als ik wist dat ik weer naar school moest. Thuis was mijn veilige haven. Op school werd ik door de leraren niet altijd begrepen en blokkeerde ik als ik moest presteren. Ik had al snel door dat ik de jaren Mytylschool “ uit moest zitten”.

Ondertussen had ik thuis in mijn omgeving ook geen aansluiting met andere kinderen omdat ik anders was dan hun.

Op mijn zevende heb ik een hersenoperatie gehad en hebben ze de afwijking in mijn hoofd verwijderd.

Ik heb het grote geluk gehad dat mijn andere hersenhelft in de loop der jaren een groot deel heeft overgenomen waardoor ik nu veel beter ben dan dat ik ooit was.
Ook de epilepsie is onder controle zolang ik mijn medicatie op tijd neem.

Als ik zo terug kijk zijn de periodes in het ziekenhuis, het gevoel van afwezigheid in de aanvallen en de periodes op school ontzettend zwaar geweest.

Des te dankbaarder ben ik nu als ik zie hoe ik me nu voel en waar ik nu sta.